We weten allemaal dat de Lochemers van oudsher gek zijn op
boerenkool. Dat is algemeen bekend.
Wat niet bekend is en waar de Lochemers liever niet aan worden
herinnerd, is het verhaal over de koolhaas.
————————-
Heel vroeger werden de tuinen van de Lochemers belaagd door grote
brutale hazen. Er werden strikken gezet en een hazewacht in gesteld.
Het hielp en de kolen bleven gespaard maar.. op een ochtend kreeg
Hendrik in t’ Veld de schrik van zijn leven. In een van de tuinen zat een
enorme haas. Hendrik, een ware held op sokken maakte dat hij
wegkwam en niet veel later schreeuwde hij de bewoners van het kleine
stadje wakker. “De moer van alle hazen zit op onze akkers”
bewapend met knuppels en hooivorken gingen de Lochemers richting de
tuinen.
Hendrik had niet overdreven, sjonge wat een beest.
“Omsingelen” riep de smid. “en sla hem dood”… Van 3 kanten vielen ze
aan. De haas schrok en stootte een vervaarlijk geschreeuw uit. De
Lochemers gingen er onmiddelijk vandoor. Kleine Jan keek over zijn
schouder en zag.. dat de enorme haas viel en niet weg kon komen.
Jan schreeuwde . “ He ligt op zijn rug, hij zit vast” en dat klopte. Het
beest lag op zijn rug te spartelen en het was dus een koud kunstje voor
de helden om het dier dood te knuppelen. Tjonge, wat een vangst!
Onder luid gejuich en gezang werd het enorme dier naar de stad
gedragen.
Die avond was het feest. De hoofdschotel was de gebraden moer. Dat de
malsheid van het hazenvlees tegenviel deed er niet toe.
De mannen glommen van trots.
Aan het einde van deze mooie zomeravond kwam een marskramer het
plein op en vroeg….
“Heeft iemand mijn ezel gezien, nee niemand had zijn ezel gezien.
“Wel de moer van alle hazen “ riep Hendrik trots.
…………
Toen de marskramer bij het huis van de slager kwam en de huid zag die
die daar strakgespannen stond te drogen riep hij “Mijn ezel, jullie
hebben mijn ezel doodgeslagen, stelletje koolhazen.”
Ja en dat was tegen het zere been van de Lochemers.
Ze hebben hem dan ook acuut buiten de poort gezet.
Maar de marskramer hield zijn mond niet en vanaf die tijd noemde men
de Lochemers koolhazen dan wel angsthazen. Totdat Jan de zoon van een
poortwachter de Spanjaarden ontdekte in een hooiwagen en alarm sloeg.
Vanaf die tijd noemt men de Lochemers ook wel de Hooiplukkers.
Waar ze niet rouwig om zijn.

Het verhaal over de Koolhazen, verteld door Gery Groot Zwaaftink.

En bekijk hier het fragment uit onze tv-uitzending: 

Gerelateerde verhalen

Witte wieven van Zwiep Witte wieven van Zwiep

Audio
Tag / Lijst: Streek-en volksverhalen, Lochem

Dit verhaal met uw ervaring aanvullen? Klik hieronder!

aanvullend verhaal plaatsen

Meer verhalen

GalerijVideo

Roggebroodweging Muldersfluite

30 december 2014
Harry Somsen

Het vat leegmaken

17 september 2015
Ap Dieker

Bóllekaerl

30 april 2015
Ina Brethouwer

De buurt uitschieten

15 september 2015
Willem Arentsen

Pannenkoek met worst

12 mei 2014
Reini Meutstege

Steltlopen in Didam

16 april 2015
Karin van der Velden
GalerijVideo

De paasos

07 februari 2015
Gerhard Kwak

't Olde Wief binnenhalen

09 augustus 2015
Ina Brethouwer
Audio

De staaf van de smid

27 maart 2015
Gery Groot Zwaaftink

Beugelen als sport

22 april 2015
Harry Peters
Video

Nijmeegse Vierdaagse

09 mei 2014
Marc Wingens

Luilakmorgen

19 mei 2015
Nederlands Bakkerijmuseum Hattem

De modelbotter in de huiskamer

26 oktober 2015
Lex Terpstra

De sprookjeswereld van de krozenboom

25 augustus 2015
Paul Hoftijzer