De verdwaalde schoolmeester van Kootwijk

Het gaat in verhalen hier uit de streek al snel over roofridders, witte wieven, de duvel zelve, kastelen en kloosters die bij nacht en ontij verschijnen en verdwijnen. Maar zeg eens eerlijk… wie van u heeft ooit zoiets meegemaakt? …Precies! Het zijn vaak alledaagse dingen, die net even anders gaan dan anders en zo een avontuur worden!

Zo was er eens, lang geleden,in Kootwijk een schoolmeester. Een school-meester met een paar bijzonder goeie oren. En dan heb ik het er niet over hoe ze er uit zagen; nee deze schoolmeester had een zeer scherp gehoor. Hij kon aan het krassen van een kroontjespen horen of een leerling achterin de klas een spelfout maakte in een dictee!


Deze schoolmeester nu besloot op een dag op bezoek te gaan bij zijn oude dominee, die verhuisd was naar Nijkerk. En waarom die verhuisd was, is een ander verhaal voor een andere tijd.  Nog geen auto’s,geen fiets, de schoolmeester had geen paard, dus lopen. “20 km heen, 20 km terug, paar uur op viste..” Als hij stevig doorstapte zou hij voor donker weer thuis zijn.

De dag begon helder,maar plots stak er een mist op. Niks aan de hand verder, zoals gezegd.. alledaagse dingen. Maar het zorgde er wel voor dat onze schoolmeester van het karrenspoor af raakte. Hij had het niet meteen in de gaten; de grillen van het Kootwijkerzand. Alles lijkt op elkaar. Maar toen het spoorlijntje van Stroe maar niet in het zicht kwam en hij de stoomfluit van de trein maar niet hoorde; toen werd onze schoolmeester onrustig. “ Rechtdoor, stevige pas”. En daar ging hij.
Luisterde of hij ergens bij een boerderij een hond hoorde blaffen, toch de stoomfluit? Niets. Hij liep en hij liep. Alles leek op elkaar! Uren gingen voorbij, nergens een aanknopingspunt, nergens een geluid dat hem de weg kon wijzen naar veilig onderdak. De middag was nu op zijn eind.

Plots hoorde hij, boven het bonzen van zijn hart uit, het kraaien van een haan! Die kant op! En daar ging onze schoolmeester. Dan stond hij weer stil, luisterde naar het kraaien van de haan, en hij liep en hij luisterde, luisterde en liep en eindelijk, eindelijk doemde in de verte een huis op. Zijn eigen huis! Opgelucht strompelde de schoolmeester van Kootwijk naar binnen. Wie denkt zonder pad rechtdoor te kunnen lopen, vergist zich. Die les had de schoolmeester die dag geleerd.
En of dit verhaal echt is gebeurd? Geen haan die daar naar kraait!

Bekijk het fragment uit de tv-uitzending over dit verhaal

Video
Categories:: Streek-en volksverhalen Kootwijk

Meer verhalen

Voor-/achterdeur

11 juli 2014
Willi Wilbrink

Niets zeggen dan hebben we meer!

11 januari 2016
Andres mol
Video

De kluizenaar en de duvel

28 april 2015
Eric Borrias

De flatsen opruumn veur de voetbal

17 oktober 2015
Gerbert Abbink
Video

Op jacht met Midland Hunt

01 februari 2016
Marc Mattijssen
Galerij

Keizer schieten

29 september 2014
Marjon Sloetjes
Galerij

Eieren zoeken bij de Bekmansbrook

11 juli 2014
Gerrit Klokman
Video

Blauwe Gerrit

23 mei 2014
Sylvia van Hunnik

Flipje hielp kinderen de winter door

29 juli 2014
Alexandra van Steen

Jong gehuwden stukje

07 februari 2015
Gerhard Kwak

Opbaren in het lijkenhuisje

01 april 2015
Johannes de Jong
VideoGalerij

Koningschieten

29 september 2014
Marjon Sloetjes

Gekookte oren voor de hond

27 oktober 2014
Rita van Liere

Paard springen over levend paard!

18 juni 2014
Marjan Heil
Video

De bedrogen duivel

03 oktober 2014
Anja van Buren

Koeien in de wei laten lopen

12 mei 2014
Marijke Jansen

Het Ruitergat

11 maart 2015
Bernadette Dijkkamp

Hattemerbroek

22 juli 2014
Dini van der Velde

Het maken van een “halster”

27 oktober 2015
Stichting Boerengoed Achterhoek