Volgens oud volksgeloof verschenen bij het invallen van de duisternis op de Lochemse Berg – en elders in Oost-Nederland – Witte Wieven. Dat waren vrouwelijke geestverschijningen, die bemoeizucht ongenadig afstraften. Dit is hun verhaal, zoals verteld door bakker Postel in Zwiep.

Aan de rand van de Lochemse berg woonde een boer met veel land en een struise dochter. Ze heette Johanna en had een oogje op Albert, zoon van arme boeren. Maar haar vader vond de welgestelde boerenzoon Hendrik een betere partij en wees Albert de deur. Verdrietig vanwege deze afwijzing reed Albert 's avonds de berg op en raakte de weg kwijt. Onverwacht doemden witte gedaanten op die paard en ruiter zomaar oppakten en in omgekeerde richting terugzetten. Pas toen zag Albert de afgrond van de Witte Wieven kuil, waar hij anders ingestort was. Als dank bracht Albert de volgende dag een huisgebakken koek naar de kuil en liet die daar op een schotel achter.

Hendrik kon Johanna niet bekoren. Wat haar vader ook zei, voor haar bleef Albert favoriet. Toen stelde vader voor ze een proef te laten afleggen. In het nachtelijk duister moesten ze naar de witte wieven kuil rijden en daar een ijzeren haarspit inwerpen met de woorden: "Witte wieven wit, hier breng ik oe het spit". Wie het eerst terug was zou Johanna als vrouw krijgen. Hendrik had het snelste paard, maar werd bang in het donkere bos. Hij gooide het spit in de struiken en reed in galop naar huis.

Albert, gedreven door de liefde, reed zonder aarzeling naar de kuil, wierp het haarspit erin en riep: "Witte wieven wit, hier breng ik oe het spit". Krijsend kwamen de witte wieven te voorschijn en achtervolgden Albert op zijn terugtocht. Eén van hen had het spit opgevangen en zat Albert zo dicht op de hielen, dat hij haar hete adem in zijn nek voelde. Johanna had een lamp op de deel gezet en stond gespannen op Albert te wachten. Zodra die de deel op reed gooide Johanna de deur achter hem dicht, vlak voor het witte wief. Deze gooide van woede het spit achter Albert aan. Trillend bleef het steken in de deur. Albert en Johanna omarmden elkaar en trouwden in het voorjaar. De volgende dag lag op de stoep van de boerderij een haarspit op een schotel, net als waar de koek op had gelegen. Haarspit én schotel waren van goud! De Witte Wieven bleken Albert en Johanna goedgezind en ze leefden nog lang en gelukkig.

Gerelateerde verhalen

Witte Wieven bij Solse Gat Witte Wieven bij Solse Gat

AudioGalerij
Categories:: Streek-en volksverhalen Sage Volksgeloof Zwiep Lochem Keuze van de redactie

Meer verhalen

Galerij

Reveille en serenade

16 juni 2014
Truus Peters

Geen kattenkwaad bij paasvuur Lunteren!

13 november 2015
Netty Hardeman

Chocoladefestival Hattem

24 februari 2015
Henderikus Cazemier

De natering moet een feestje zijn

23 oktober 2015
Werner Willemsen

Grenstreffen

22 juli 2014
Herman Roerdink

Jaromir te Zutphen

18 juni 2015
Gery Groot Zwaaftink
VideoGalerij

Buurtgebruiken rondom het huwelijk

11 juli 2014
Willi Wilbrink
Video

Tielsche Kermiskoek

11 mei 2014
Magda van Ooijen

De koningin vertelt over feest in Huppel

14 oktober 2014
Gea Schreurs

Salueer niet meer, of toch nog ?

08 maart 2016
Ed van Seters

“De duker zal ow halen”

18 mei 2015
Ina Brethouwer

Gemis van kroeg als bindmiddel

24 juni 2014
J. le Poole

Liedjes bij bruiloft

08 augustus 2014
Albert Steert
Video

Trouwen? Je ex krijgt een pop!

03 maart 2016
Gerrit Hettelaar

De Zwarte vrouwe van Staverden

26 februari 2015
Redactie

Krentenweggen als wederdienst

29 september 2015
Albert Geurink
Video

Aubade voor Wilhelmina

17 juni 2014
Riny Boersma