Vanuit de slacht zijn vroeger talloze soorten worst ontstaan die we tegenwoordig nauwelijks nog kennen en waar we zelfs met enig afgrijzen tegenaan kijken. In deze bijdrage aan ´mijn wagen vol verhalen´ een paar soorten die minder ´lekker´ in het gehoor liggen. Hoewel de smaak alleszins meevalt, als je van te voren niet weet wat er inzit. Zo kennen we verschillende streekbenamingen voor een zelfde basis: de resten van de slacht. Riestewors, gorstwors, klungelwos, kelle- of ploddewos, gadderworst, zoereworst en er zijn vast nog veel meer plaatselijke benamingen. Van de meeste worsten zijn de bereidingen niet echt meer bekend. Soms kom je nog een slager tegen die ze, uit nostalgische overwegingen, verkoopt. Kijk maar eens onder de link streekrecepten.

 

Zoerworste

Een worst gemaakt van grof roggemeel en vers vet spek. Deze brij van gekookt spek, bouillon van het gekookte spek en meel werd door elkaar gemengd en gekruid met vaak niet meer dan peper en zout. De worst werd ook wel gemaakt met een vulling van rijst of gort in plaats van meel en werd dan ‘riestewors of gortwors’ genoemd. Na stevig gemengd te hebben ging het deeg in een dikke runderdarm en werden er ringen van gemaakt die dicht gestoken werden met ‘worstepinnen’ (foto). De naalden van de sleedoorn. De worst werd vervolgens opgehangen in de wieme of weggelegd op een plank ergens op een droog en warm plekje en bleef liggen tot deze volledig was verzuurd. Dat was na twee tot drie weken het geval. Het spek was dan bijna vergaan. De zoerworst werd bij voorkeur op de ‘Moos’ boerenkool gelegd waardoor het zure van de worst helemaal door stamppot trok en daar was men kennelijk gek op. Bij het aansnijden op het bord viel de worst vrijwel helemaal uit elkaar.

 

Longewos

Voor de longewos, die op de Veluwe ook wel klongelwos werd genoemd werden de longen van een varken gebruikt. Vandaar de vaak wat donkere kleur. Ook ging er wel ander afvalvlees doorheen, als resten van de kop en het hart evenals de snippers die overbleven van het in stukken snijden van het varken na de slacht. De worst bedierf snel en werd dan gasterig (sterk) en kon dus niet lang bewaard worden. De worst ging bij voorkeur in de arftensoep (erwtensoep) of bij de zoerkool (zuurkool).

 

Zwoerdjeswors

De worst dankt zijn naam aan het gebruikte zwoerd (varkenshuid). Van oorsprong is het een product dat werd gemaakt om de laatste niet echt bruikbare resten van het slachten te verwerken. Door er een worst te maken werd er niets van het varken weggegooid. De worst bestaat uit zwoerd, spek van de schouder en varkenssnippers. De kruiding bestaat uit peper en zout. De zwoerdjesworst (foto) is vrij licht van kleur en wordt tegenwoordig nog gegaard verkocht in Eibergen en Haaksbergen en heel even opgewarmd op de stamppot die voorhanden is.

Galerij
Categories:: Eten en drinken Veluwe Eibergen Vlees

Meer verhalen

Bräöderkes of knorhaantjes

05 augustus 2015
Gerhard Kwak
Galerij

De Grolse wanten

12 mei 2014
T.ten Dolle ten Pas
Video

De tuin van het bruidspaar versieren

13 augustus 2014
O. Heinen
VideoGalerij

Het vertolken van oude zeemansliederen

26 november 2014
Harrie Biesterbos

Butterfahrten

06 mei 2015
 Gerhard Kwak
Galerij

Jarenlang met Bennie Jolink op de foto

18 december 2015
Jan Gert De Boer

De Achterhoekse buurtwinkel

22 december 2015
Paul Hoftijzer

Ridders van de Slof

10 februari 2015
Anja Scholten

Verjaardagsboeket

05 februari 2015
Tariel Gwedelidze
Audio

Het doodshemd bleef in de kast

20 maart 2015
Erve Brooks

Riviervissen in de Waal

23 november 2015
Gijs Sepers

Folk-song over Bommel-gevoel

17 december 2015
Laurens Krah

Diekhook in 't Lech

20 april 2015
Marloes Fleissner

Eten op nieuwjaarsdag

25 september 2014
Mevr. Beijnen

Verse worst na de nachtmis

05 februari 2015
Mevrouw G.Vach

Doesburgs Volkslied

17 juli 2015
Hans Terberg

Sigaretten en bowl op verjaardagen

16 februari 2015
Jaap Prins